Tagarchief: Nederland

Waar is Ben Saunders? – #TVOH als hoogtepunt van je carrière

Een aantal maanden geleden, op de dag van de finale van The Voice zag ik een sarcastische tweet voorbijkomen waarin stond: “Aan alle deelnemers van the Voice of Holland-finale: veel succes vanavond en geniet ervan. Dit is nou het hoogtepunt van je carrière.” Het klinkt niet volledig sarcastisch tot je erover na gaat denken. Wat hebben talentenshows zoals the Voice, Idols en X-factor nou daadwerkelijk toegevoegd aan het muzikale aanbod van ons prachtige land? Vrijwel niks.

Ik ga er verder niet omheen draaien. Artiesten die voor een enkele avond a-artiesten zijn zwakken na zo’n finale af naar c- of d-artiesten. De winnaar van zo’n talentjacht krijgt als prijs een platencontract waarbij ze eerste een klein beetje buzzen maar een paar maanden later zwakken ze af en ze zijn ze nergens meer te zien. Waar is Ben Saunders tegenwoordig? Waarom scoort onze schattige Jamai geen hitjes meer? Zelfs de ex van Jamai, Dewi, heeft laatst meegedaan aan X-factor om een tweede top in haar carrière te bereiken. Helaas heeft het niet goed uitgepakt voor haar.

Er zijn ook uitzonderingen. Zo heb je soul-man Boris – a.k.a. Bo-Rush (slechtste artiestennaam ever) en Waylon. Boris kennen we van Idols, hij had terecht die finale gewonnen omdat deze jongen een echte goede stem en uitstraling had. Heel af en toe horen we iets van hem. Waylon, die meedeed aan Holland’s got Talent, heeft een platencontract bij Motown en brengt hele concrete, kwalitatief hoge platen uit.  Het heeft blijkbaar ook met doorzettingsvermogen en motivatie te maken.

Er gaan vele verhalen rond over de dwangcontracten van deze talentjachten, het lijkt mij dat de deelnemers stuk voor stuk volwassenen zijn die hun zelfstandige keuzes kunnen maken. Ze gaan er blijkbaar van uit dat als ze meedoen met zo’n televisieshow dat de faam wel naar ze toekomt. Nou, mooi niet. Was het maar zo makkelijk voor elke artiest, dan zouden we allemaal meedoen aan deze shows.

Maar komt zo’n televisiespektakel nou werkelijk neer op het vinden van talent? Ik dacht toch echt van niet. Deze John de Mol-uitvindingen – waarvoor louter respect trouwens – hebben het tot nu toe nog niet gewaagd om op zoek te gaan naar singer-songwriters die zelf de skill in handen hebben om eigen muziek te schrijven. Neen, we zijn verplicht te luisteren naar covers, of zoals we dat in Nederland graag ‘kuffers’ noemen. Nou, iedereen die ‘kuffers’ kan zingen mag zijn spreekwoordelijke koffers pakken en naar de televisiestudio gaan. Nog steeds geldt er een uitzondering voor Waylon en Boris.

Uiteindelijk gaan de ‘coaches’ en het publiek voor de zogenaamde superster: iemand die goede mediatraining heeft gekregen, witte tanden, grote bek en het liefst zo extravagant mogelijk. Om ons land te vertegenwoordigen in de globaliserende Voice of-series sturen we het liefst een niet-Nederlander naar de frontlinie en kijken we er verder niet meer naar om.

Je kan me voor gek verklaren maar ik heb geen idee wie dit jaar TVOH heeft gewonnen en het kan me eerlijk gezegd ook gewoon aan mijn reet roesten. Wie het ook mag zijn, over een half jaar is deze persoon niet relevant meer en dat heeft alles te maken met het gebrek aan talent. We pompen miljoenen kijkcijfers in dit programma zodat iedereen lekker z’n zakcentje kan verdienen maar nooit denken we erover terug dat het eigenlijk het meest nutteloze en talent verliezende programma ooit is.

Het mooiste aan het hele verhaal is dat dezelfde formule elke keer weer in een ander jasje wordt gestoken en het elke keer even populair is. Misschien is the Voice nog wel het populairste talentenjachtje van alle die er in Nederland zijn uitgevonden, maar alsnog. Waar de fuck is Ben Saunders?

Advertenties
Getagged , , ,

Eind december, begin januari

Gelukkig nieuwjaar, laat ik daar mee beginnen. Het is alweer een tijdje terug dat ik een stuk schreef hier omdat ik druk bezig ben met het ontwikkelen van mijn website. Die komt er binnenkort aan, gewoon omdat het kan. Het is ten slotte 2012 en vanaf dit punt is alles mogelijk.

Er moet eerst gezegd worden dat het een rechts jaar was, jammer genoeg. Helaas hebben we een rechtse regering die stukje bij beetje de kunst- en cultuursector wilt uitroeien. Ik zie het als een tekort in de ontwikkeling van de huidige regering dat ze hun horizon niet willen verbreden met de schoonheid van kunst- en cultuur. Op het ene moment zitten we te bakkeleien over Mauro, moet hij nou wel of niet het land uit? Vervolgens ontsnapt Mauro aan het mes en wordt er al gelijk een ander slachtoffer uitgekozen om het land uit te zetten.

Ook de populariteit van de PVV bleef groeien in 2011. Niet alleen in de afgelegen volksbuurten van ons prachtige landje maar ook in de Universiteiten verspreid door heel Nederland. De PVV, de meest rechtse partij in Nederland werd behandeld in een scriptie van een student politicologie van de Universiteit van Tilburg. De conclusie van de afgestudeerde: Nederland heeft te maken met een fascistische partij in een gevorderd stadium. De desbetreffende scriptie is inmiddels gepubliceerd en Geert Wilders heeft, zoals verwacht, infantiel gereageerd.

Dat de Nederlandse samenleving steeds rechtser wordt is goed te voelen in de kunst- en cultuursector. Alles waarmee we Nederland mooier en aantrekkelijker willen maken wordt weggezet als ‘linkse hobby’ en daar wilt de regering maar al te graag in gaan snijden. Zo verdwijnt er kunst waar er weer geld vrijkomt voor de topmanagers hun kerstbonus. Wat het ook is, we verliezen steeds meer en Nederland is er nog best wel tevreden onder. Ik ben ontevreden, en toch wil ik niet klagen. We mogen namelijk blij zijn dat de regering zo nu en dan een reality-check krijgt van het Nederlands rechtssysteem. De opstartsubsidie voor cultureel ondernemers (WWIK) werd vlak voor de jaarwisseling afgeschaft na het besluit van de Eerste Kamer. Per 1 januari zou deze stopzetting ingaan, maar de rechter vond dat te vroeg. “Het betekent dat het voorstel tot afschaffing van de wet, waar de Tweede en Eerste Kamer eerder mee akkoord gingen, door de rechter ongedaan is gemaakt voor kunstenaars die voor 1 januari 2012 een WWIK-uitkering toegekend hebben gekregen.”

Dit jaar is vanuit het oogpunt van de kunstenaar met een mooie wraakactie begonnen. Maar laten we vooral niet te vroeg juichen, Rutte is tevreden en Nederland is tevreden met Rutte. Het kan allemaal nog erger worden dan dat het al is. Op een gegeven moment moeten alle kunstenaars sponsors gaan zoeken om te overleven terwijl ze kunst maken voor het maatschappelijke geheel. De overheid doet alsof dit hun niks doet en gaat door met het snijden in de begrotingen.

We zijn pas aan het begin van 2012, wat staat ons te wachten dit jaar? Worden we nog rechtser? Gaan we mensen daadwerkelijk het land uitzetten? Of gaan we toch rekening houden met onze medemens en houden we rekening met het verleden van alle aanwezige rassen en religies? Dit jaar gaat in ieder geval veel kunstenaars bewegen die het zekere voor het onzekere nemen. Het ziet er naar uit dat de regering steeds minder belang legt bij de kunst- en cultuursector. Dit betekent dat we onze broek zelfstandig omhoog moeten houden en geen hulp van de regering kunnen verwachten.

In 2012 zijn we genoodzaakt om op zoek te gaan naar de meest creatieve oplossingen om te overleven in deze verwaarloosde sector. Het stimuleert ons, kunstenaars, om van onze reetjes af te komen en stappen te ondernemen. Laten we het negatieve omzetten naar iets heel erg positiefs, vooral dit jaar. De Maya-Kalender vanuit de Azteekse cultuur vertelt ons ten slotte dat we dit jaar er collectief aan gaan. Dus laten we het maximale halen uit 2012, met name de cultureel ondernemers.

Begin je eigen kunstenaarscollectief of maak een documentaire over het einde van de wereld: het maakt niets uit. Tweeduizend-twaalf wordt een productief jaar vol met levens-transformerende elementen, al betekent dit werken tot de dood. Het klinkt misschien morbide, maar zo is het niet bedoelt. Het gaat erom dat wij, als kunstenaars, nu niet moeten opgeven puur om een financiële kwestie die ons dwars zit. We moeten ons hoofd omhoog houden en realiseren dat het niet om het geld draait dat ons laat doen wat we doen. Het gaat om liefde en passie, geld daarnaast ontvangen is een nog prachtiger ding.

Je levert je passie in en je wilt er geld voor terug, dat is logisch. Dus je neemt stappen om deze droom om te zetten naar realiteit: het gaat niet automatisch gebeuren. De overheid gaat niet veranderen, dus moeten wij wel veranderen. We kunnen niet eeuwig blijven zeuren om een startersbudget dat we gratis en voor niks krijgen, we moeten doorgaan waar we eventjes stil zijn gaan staan. Schouders eronder en initiatieven nemen zodat wij en onze opvolgers tot in de eeuwigheid onze kunst- en cultuur kunnen voortzetten en vertellen aan de wereld wat wij voor waarde hebben toegevoegd aan de huidige kunst- en cultuursector. Dat is pas vooruitdenken en groeien als sector.

Getagged , , , , , , , , , , , , , , ,

We bloeden vermiljoen

De zomer van 2010. De Nederlandse ogen waren gericht op het WK in Zuid-Afrika. We speelden de halve finale tegen Uruguay, een spannende wedstrijd. Volgepompt met adrenaline zat ik met wat vrienden in Rotown, we waren licht aangeschoten. Ik hoef je niet te vertellen dat de wedstrijd een succes was. Tering, wat waren we blij.

Na afloop van de wedstrijd probeerde ik te worstelen door de massa van dronken mensen op de Nieuwe Binnenweg. Het was net alsof we het WK al hadden gewonnen. Mensen klommen massaal op tram 8 uit blijdschap, dronkenschap en broederschap. Het was een van de gekste gebeurtenissen uit mijn leven tot nu toe. Ik begaf me naar de Westzeedijk waar het doodstil was, geen mens te bekennen. Ik liep rustig richting mijn huis in Rotterdam-West totdat mijn wandeling werd onderbroken. Ik liep de Pieter de Hoochweg in en opeens stond er een oude man voor mijn neus met een prachtig vermiljoen tenue aan die duidelijk te veel op had.

Hikkend en snotterend vroeg hij me of ik zijn verhaal wou aanhoren. Met mijn aangeschoten hoofd ging ik op zijn verzoek in. Hij pakte een gekreukeld, half doorweekt papiertje uit zijn binnenjaszak en begon voor te dragen:

Ahum, dit gedicht heet ‘Verdomd vermiljoen’.

Nederlandje, we zijn verenigd
stabiele grenzen en een goed geweten
Nooit kwade gedachtes, we zijn zo tolerant
Willem van Oranje, geboren protestant

Sinaasappel of gewoon een mandarijn
Vermiljoen is de kleur die we zijn
we leven onze kleur en we halen de finale
van de wereldkampioenschap maar we falen

Maar we zijn zo vol van wie we zijn
we durven eigenlijk niet te kijken
naar wie we echt zijn
de waarheid ontwijkend

Het onderscheiden van rassen, religies en geaardheid
dat kunnen we als de beste, vraag ons de wegwijs
Acceptatie is het accepteren verleerd
en geloven we in de verdraaide waarheid van Geert

Je kan er grappig over doen of we kunnen gaan verzoenen
we lopen op de klompen en naast onze schoenen
In het westen van het westen, groeperingen pesten
Vrijwel of op zich het voor de rest verpesten

Gierige mensen, we zijn uit op de buit
en als het ons meer geld bespaart gooien we Mauro eruit
Zogenaamde open grenzen, dat was de afspraak
Zoek je naar een raakvlak, dan is nu de vlak raak

Recht in de roos en we bloeden vermiljoen
niet voor onszelf maar voor ons land, onze eigen kampioen
Steek een stokje ervoor maar dan wordt je gearresteerd
Als je bij de intocht van de Sint protesteert

Roep het van de daken of van de windmolen
Als ik jou was zou ik niet in Nederland komen wonen
Ik zal me schaamdoden ofwel doodschamen
om voor dit soort praktijken belasting te betalen

Ik koop vandaag een staatslot hopend dat het beter wordt
Maar als ik zeg wat ik denk dan word het niet gehoord
Ik koop vandaag een staatslot en ik hoop op een miljoen
Nederland is het land van de kleur vermiljoen

Ik keek de man een seconde of tien aan om erachter te komen of het gedicht nou eindelijk was afgelopen. Hij bleef stil – blijkbaar was het gedicht afgelopen. Ik bedankte hem vriendelijk en verplaatste me richting metrostation Coolhaven. Ik kwam thuis, ging zitten op de bank en stak een klassieke Marlboro aan. Ik naam de nicotine tot me en het sloeg in. De oude man met zijn vermiljoene tenue aan heeft gelijk.

Ik ben blij dat ik Nederland woon, we leven hier in luxe en we mogen eigenlijk niet klagen. Toch ben ik niet trots om Nederlander te zijn. Op het ene moment is de euforie aanwezig in mijn lijf en ben ik blij met het Nederlandse elftal. Op het andere moment kom ik een man tegen die mijn gevoel met 360 graden omdraait. De man had zo’n indruk op me gemaakt dat ik ging nadenken over hoe erg ik me schaam voor Wilders en de boodschap die hij verkondigt in het buitenland. Het zou kunnen dat mensen buiten Nederland de kleur vermiljoen koppelen aan racisme, en dat zou zonde zijn. Voor nu koppelt het buitenland vermiljoen aan winnaars, dat is mooi. Uiteindelijk zijn de voorspellingen van de man ook uitgekomen: we hebben de finale niet gewonnen en Mauro moest het land uit.

Voor mij is licht vermiljoen de kleur van ons land, de kleur die ons samenbrengt en een eenheidsgevoel creëert onder alle burgers van Nederland. Al is dit tijdens het WK, EK of Koninginnedag: we zijn in deze tijden allemaal gelijk aan elkaar. Het jammere van deze momenten is dat we alleen op deze dagen gelijk aan elkaar zijn.

Als alle Nederlanders zwavel zouden zijn en alle niet-Nederlanders kwikzilver, dan zouden we kunnen samensmelten tot een vermiljoen geheel. Helaas zijn we veel meer dan mineralen en is het nog steeds onmogelijk om voor een eeuwigheid een eenheidsgevoel te creëren. Toch is vermiljoen de kleur die het gevoel constant terug kan brengen. De kracht van kleur.

Getagged , , , ,