Tagarchief: Kanye West

Nostalgie, Ultra.

Minstens twee keer per week ga ik naar een platenzaak om me te laten bijpraten van de allernieuwste releases en ontwikkelingen in de muziekindustrie. Ik heb een vast adres voor vinyl en ik heb een vast adres voor al het overige: concertdvd’s, cd’s en speciale uitgaven. Ik liep laatst binnen bij het laatste adres en ik zag een box-set staan van 7-inches van Nirvana’s ‘Nevermind’. De box bevat alle singles uitgebracht in de begin jaren ’90 van dit legendarische album. Pink Floyd heeft precies hetzelfde gedaan, wat betekent dat er een gigantische markt voor is: een gerestaureerd object uit het verleden aanschaffen voor een belachelijk hoge prijs.

Voor de een creëert een gemodificeerde Datsun nostalgische gevoelens, voor de ander is het een ge-remasterde LP van Pink Floyd’s ‘The Wall’. Alle mode-bewegingen en / of trends die we om ons heen zien is een next-level versie van wat al eerder is gedaan. Onze zintuigen merken het niet direct, maar als je analyseert waar Lady Gaga door geïnspireerd is dan ga je dertig jaar terug in de tijd. Ook de hoge broeken voor vrouwen en de skinny jeans voor mannen stammen af van modetrends die al meer dan dertig jaar oud zijn. We kijken er verder niet naar om, omdat het aan ons wordt uitgeserveerd op een prachtig bord.

Nostalgie is overal in terug te vinden, al is het in auto’s, kleding of muziek. Het begint bij de trendsetters die zich sterk realiseren dat de consument van de jaren ’00 een zwak heeft voor nostalgie. Blijkbaar hebben de trendsetters een tekort aan creativiteit om een nieuwe trend te ontwikkelen die nog nooit eerder is uitgevonden. Critici ontdekken altijd wel bepaalde elementen in een nieuwe trend die zijn geïnspireerd door iets van zoveel jaar geleden. Trendsetters zijn tegenwoordig slimmer dan dat. Ze mengen zoveel mogelijk ouderwetsche bewegingen en maken er een enkel product van. Op die manier kan een criticus lang gaan zoeken naar de oorsprong van het nieuwe ‘hip’.

Als ik voertuigen en kledij even buiten beschouwing mag laten, dan zijn er twee kanten van de nostalgie in muziek als product te ontdekken. Tegenwoordig maken de Facebook-gebruikers onder ons graag de koppeling met Spotify. We loggen in op deze audiostreaming-dienst met ons Facebook-account zodat onze vrienden kunnen zien wat voor muziek we luisteren. Het grappige is dat we vijf van de tien keer op zoek gaan naar oude liedjes – hits uit onze jeugd – om terug te blikken op herinneringen die gekoppeld zijn aan bepaalde melodieën. De theme-song van Pokemon die we voorheen zochten op Youtube, zoeken we nu op Spotify omdat het daar wel te vinden is in de hoogste kwaliteit. Ook Frank Sinatra die we alleen maar met slecht geluid op Youtube kunnen aanschouwen, beluisteren we liever op Spotify – met name de ge-remasterde versies.

De keerzijde van dit verhaal is dat we vaker veranderingen zien in de platenzaken. Media Markt en Free Record Shop houden de speciaalzaken in de gaten want opeens maakt iedereen ruimte voor de vinyl-bakken. Sinds 2000 is vinyl zich gaan ontwikkelen tot marktniche binnen de muziekindustrie. We willen als consument toch iets vasthouden als we muziek kopen. Niet alleen vasthouden, maar ook de plaat uit de hoes halen en de naald erop leggen, zoals vroeger. Daarnaast willen we graag de maximale luisterkwaliteit van de muziek – dezelfde denkwijze als Spotify – binnen handbereik hebben. Verder maakt het niet zo heel veel uit van welke artiest deze plaat is. Al is het van Rats on Rafts – een jonge Rotterdamse band met een sound identiek aan Joy Division – of the Beatles – die al hun platen gerestaureerd laten drukken op vinyl. We willen vinyl omdat het innerlijk en het uiterlijk groot is en de nostalgie plakt eraan vast alsof het kauwgom is.

In alle uitvindingen die vanaf het millennium zijn uitgevonden is nostalgie te ontdekken: kijk maar goed in je omgeving. Uiteraard is er sprake van innovatie als je kijkt naar technologische middelen maar daarin schuilt dan weer de behoefte om iets uit je jeugd erbij te betrekken. Ik heb persoonlijk daar ook veel behoefte aan, ik draag er elke dag m’n steentje aan bij. Onlangs heb ik op mijn nieuwe Macbook Pro in de App Store het favoriete spelletje uit mijn jeugd gedownload: Worms. Daarnaast kan je tegenwoordig ook Quake of Doom spelen op je Macbook. Op mijn iPhone heb ik alle albums van the Beatles en the Clash staan, omdat ik behoefte heb aan inspiratie uit het verleden.

Het is louter-gezellig dat we teruggrijpen naar het verleden – Wacht. Louter? Bestaat dat woord nog steeds? – Ja, dat woord bestaat nog steeds. Ik heb het zojuist teruggebracht. Mieters toch? Zelfs in ons taalgebruik zijn de meest antieke woorden te vinden. Ons vocabulaire is hipper als we vergeten woorden en uitdrukkingen gebruiken. Vooral in het groepsproces is het zeer aanstekelijk, spontaan ontstaat er een olievlek die zich verspreid tot aan de taalgrens.

Kanye West is een prins als het op nostalgie neerkomt. Hij is de koning van het samplen wanneer hij beats produceert. Voor de productie van ‘Otis’ had hij een volledig nummer van Otis Redding gesampled. Voor velen is dit een belediging omdat hij over Otis Redding’s ‘Try a Little Tenderness’  heen rapt. Anderen zien dit als het ‘recyclen’ van een compositie: de oorspronkelijke muziek krijgt een andere functie in het nieuwe nummer. Het is maar hoe je het bekijkt, artiesten maken er tegenwoordig veelvuldig gebruik van.

Of je nou artiest bent of niet, we willen allemaal geïnspireerd worden door het verleden. Waarom is de Mini Cooper zo populair en waarom dragen we grote brillen zonder sterkte? Zijn we bewust bezig om de jaren ’60 terug te halen of is dit toevallig in elke sector een trend aan het worden? Het zetten van een trend is de mode van vandaag, elk jaar verandert het en er zijn miljoenen voorbeelden op te noemen. Sinds Jennifer Lopez zong dat we een nieuwe eeuw binnentraden is het onmogelijk om deze nostalgische dans te ontspringen: het is een ultra-trend waar we allemaal van consumeren.

Advertenties
Getagged , , , , , , ,

#YDML11 | Top Tien Albums 2011: Jay-Z & Kanye West – Watch The Throne (#2)

Muzieklijstjes, jawel, het is weer zo ver. Het eind van het jaar nadert en het is tijd om de resultaten op te maken. Ik begin met vier losse categorieën die ik eigenlijk niet onder ‘tracks’ of ‘albums’ kon zetten: favoriete cover, remix, mixtape & EP. Vervolgens behandel ik mijn top tien tracks & albums. Fully Hand-picked. Vandaag is het de beurt aan #2 van mijn Top Tien Albums van 2011. 

Bij Watch The Throne heb je twee artiesten die precies hetzelfde doen, feitelijk qua status op hetzelfde niveau zitten – de een wat minder dan de ander – en die hun krachten bundelen op een album. Bij deze samenwerking verwacht het publiek een orgasme in zijn oren maar uiteindelijk wordt het een doodgewoon hiphopalbum, en er is niks mis met doodgewone hiphop. Na veel kritiek op het duo die zichzelf ‘The Throne’ noemt, concludeert de media dat ‘Watch The Throne’ toch ‘een van de belangrijkste hiphop-albums is aller tijden.’ Het omschrijft dat we als muziekliefhebbers veel meer hadden verwacht van zo’n muzikale ontmoeting, maar dat we eigenlijk niet mogen klagen over het resultaat. Ik benoemde ‘Otis’ al eerder tot mijn favoriete track van 2011, dat maakt het logisch dat deze geniale plaat op nummer twee staat in mijn lijstje.

Download & beluister ‘Watch The Throne’ van Jay-Z & Kanye West op Spotify door hier te klikken.

Getagged , , , , , , ,

#YDML11 | Top Tien Tracks 2011: Jay-Z & Kanye West – Otis (#1)

Muzieklijstjes, jawel, het is weer zo ver. Het eind van het jaar nadert en het is tijd om de resultaten op te maken. Ik begin met vier losse categorieën die ik eigenlijk niet onder ‘tracks’ of ‘albums’ kon zetten: favoriete cover, remix, mixtape & EP. Vervolgens behandel ik mijn top tien tracks & albums. Fully Hand-picked. Vandaag is het de beurt aan #1 van mijn Top Tien Tracks van 2011. 

Mensen zullen waarschijnlijk spugen op me of in ieder geval kotsen op mijn schoenen bij de mededeling dat dit mijn favoriete nummer van 2011 is. Kanye West en Jay-Z’s ‘Otis’ van hun heerlijke album, ‘Watch the Throne’. Eerder schreef ik over deze collaboratie tussen twee grootmachten in de hiphop het volgende: “Bij Watch The Throne heb je twee artiesten die precies hetzelfde doen, feitelijk op hetzelfde niveau zitten – de een wat minder dan de ander – en die hun krachten bundelen op een album. Ook bij deze samenwerking verwacht het publiek een orgasme in zijn oren maar uiteindelijk wordt het een doodgewoon hiphopalbum, en er is niks mis met doodgewone hiphop.” I rest my case. Het album, waar ik later nog op terugkom, is een doodgewoon hiphopalbum die ik persoonlijk heel erg kan waarderen. Mijn favoriete nummer van deze plaat is ‘Otis’ waarin Otis Redding’s ‘Try A Little Tenderness op geniale wijze is gesampled.

Ik moet toegeven dat de eerste keer dat ik dit nummer hoorde, ik hem niet kon waarderen. De tweede keer waardeerde ik hem al veel meer en de derde keer was ie gewoon gemaakt voor mijn oren. Het is werkelijk waar een nummer die ik waar dan ook kan opzetten en het gaat me maar niet vervelen. Ik kan me niet uitgebreid verklaren waarom ik dit nummer precies heb uitgekozen maar volgens iTunes is dit mijn meest afgespeelde track van het afgelopen jaar. Als ik terugkijk op dit nummer tegenover de rest van het album, toen ik hem voor het eerst hoorde op Hypetrak, moet ik eerlijk zeggen dat ‘Otis’ precies datgene symboliseert wat er op de rest van het album afspeelt. Het is echte muziek – oude muziek in een nieuw jasje – en het is een feest. Het is een viering van hiphop, ook al begint het met ‘I invented swag.’

Naast het feit dat ik dit nummer heb benoemd tot mijn favoriete nummer van 2011 wil ik het ook graag de videoclip uitroepen tot videoclip van het jaar. Ik zat destijds te trappelen om die clip te zien. Toen ik hem voor het eerst zag was het beter dan mijn verwachtingen: het succes, gesymboliseerd met een Maybach die aan stukken wordt gescheurd, is zo nadrukkelijk aanwezig maar wordt gecombineerd met de opvallende vriendschap tussen Jay en Ye. Volgens mij hebben rappers nog nooit zoveel zitten glimlachen in een videoclip en tijdens het schieten van de videoclip. Want ik kan me voorstellen, dat als je de duurste auto op de markt mag slopen en vervolgens over een leeg terrein mag rijden met topmodellen op de achterbank, je het naar je zin hebt. De videoclip straalt een en al plezier uit en is daarnaast ook een mooie ode aan hun vriendschap met het aanbreken van dit moment: ze hebben eindelijk gezamenlijk een album uitgebracht.

De komende dagen zal ik lopen met regenpak omdat het waarschijnlijk regent van de haters vanwege mijn muzikale keuze. Wat ik benoem tot mijn favoriete track van 2011 bepaal ik zelf wel en diegenen die dat weigeren te respecteren kunnen een klap krijgen van een platte achterhand. Dus geef die mannen (Kanye West & Jay-Z) applaus.

Download & beluister ‘Otis’ van Jay-Z & Kanye West op Spotify door hier te klikken.

Getagged , , , , , , ,

#YDML11 | Favoriete Mixtape 2011: Frank Ocean – Nostalgia, ULTRA.

Muzieklijstjes, jawel, het is weer zo ver. Het eind van het jaar nadert en het is tijd om de resultaten op te maken. Ik begin met vier losse categorieën die ik eigenlijk niet onder ‘tracks’ of ‘albums’ kon zetten: favoriete cover, remix, mixtape & EP. Vervolgens behandel ik mijn top tien tracks & albums. Fully Hand-picked. Vandaag is het de beurt aan mijn favoriete mixtape van 2011.

2011 was een vruchtbaar jaar voor de tienerknullen van Odd Future. Ze hadden de wereld in hun handen en Tyler, the Creator was het gezicht van dit vernieuwende hiphopcollectief. De groep kende ook een buitenbeentje die zijn eigen weg probeerde te vinden in de muziekindustrie. In 2009 werd hij getekend bij Def Jam waar hij aan een lijntje werd gehouden en lang moest wachten voordat hij iets mocht uitbrengen. Frank Ocean is de naam. Hij bracht in februari dit jaar zelfstandig zijn mixtape uit: Nostalgia, ULTRA. Na het releasen van deze mixtape stond de wereld op zijn kop: zijn mixtape werd een hype en zijn gladde r&b vocalen hadden wereldwijd bereik. Door het tonen van lef en iniatatief als getekende artiest zou je denken dat zijn banden met Def Jam alleen maar zouden verslechten, maar vergis je niet: Def Jam & Ocean kregen hierdoor een betere relatie.

Het was een maandje voor Koninginnedag 2011, ik kreeg de mixtape van Frank Ocean doorgestuurd van Banaei, hij zei dat ik het wel kon waarderen. In het begin was het even wennen om weer te luisteren naar een gladde R&B-zanger, maar ik kwam erdoorheen. Na de tracks ‘Novacane’ en ‘Swim Good’ gehoord te hebben was ik verkocht: Frank Ocean is een geweldige songwriter.

Ik ging meer zoeken van Odd Future en was verder alleen onder de indruk van ‘Yonkers’ van Tyler, the Creator. Ik zag kort daarna op Twitter dat Odd Future een gratis optreden ging weggeven op Koninginnedag in de Paradiso. In de hoop dat Frank Ocean er ook zou zijn zat ik netjes te wachten totdat de kaartverkoop van start ging. Precies op tijd had ik vier tickets kunnen bemachtigen en hebben we onze koninginnedag doorgebracht in de Paradiso. Het was een vermakelijke show, maar kwalitatief was het niet echt sterk, plus Ocean was er niet. Wel kan ik zeggen dat het een stukje Nederlandse hiphopgeschiedenis is om het eerste Odd Future optreden in Nederland bij te wonen. Banaei en ik waren onderdeel van die happening.

Door de hype rondom deze mixtape heeft hij het zich kunnen veroorloven om gevraagd te worden voor het album van Jay-Z & Kanye West, ‘Watch The Throne’. Hij zong op twee nummers van dit bijzondere album, namelijk ‘No Church in the Wild’ en ‘Made in America’. Daarnaast schreef hij dit jaar ook het nummer “I Miss You” van Beyonce’s album, “4”. Zeker geen slecht jaar voor GQ’s Rookie of the Year, en zeker geen slecht jaar voor iemand die eigenwijs genoeg is om zichzelf groot te maken via Tumblr.

Download ‘Nostalgia, ULTRA.’ hier gratis en voor niks!

Getagged , , , , , , , , ,