#YDML11 | Top Tien Albums 2011: Young The Giant – Young The Giant (#5)

Muzieklijstjes, jawel, het is weer zo ver. Het eind van het jaar nadert en het is tijd om de resultaten op te maken. Ik begin met vier losse categorieën die ik eigenlijk niet onder ‘tracks’ of ‘albums’ kon zetten: favoriete cover, remix, mixtape & EP. Vervolgens behandel ik mijn top tien tracks & albums. Fully Hand-picked. Vandaag is het de beurt aan #5 van mijn Top Tien Albums van 2011. 

Er zijn soms van die rockbands die opeens een platencontract tekenen bij een groot metal-label en vervolgens veel succes behalen. Young the Giant is precies zo’n band en daarmee treden ze in de voetsporen van o.a. Nickelback & Theory of a Deadman. Deze band uit Californië tekenden een contract bij Roadrunner Records, waardoor ze op mijn radar verschenen. Als sinds mijn tiende levensjaar volg ik alle releases van deze heftige platenmaatschappij, dus ik ging ook dit album checken. Ik was verbaasd van de souplesse van de liedjes. Ze gleden mijn oren binnen zonder de nodige glijdmiddelen. Eerlijk geef ik toe dat ik niet zo weg ben van indie-rock, maar Young the Giant mag er zeker wel wezen. Ze hebben ervoor gezorgd dat ik indie weer meer ben gaan waarderen en hun album heb ik het hele jaar door ontzettend veel gedraaid. Ik denk eerlijk gezegd dat iedereen deze muziek wel zou kunnen waarderen. Dus zit niet te wachten op je luie donder, beluister het album. Nu!

Ik heb trouwens twee remixes gemaakt van Young the Giant dit jaar. Check ze hier en hier.

Download & beluister ‘Young the Giant’ van Young The Giant op Spotify door hier te klikken.

Advertenties
Getagged , , , , , ,

Kunst of geen kunst door Studio Job: waar ligt de grens?

Twee weken geleden zat Job Smeets twee dagen achter elkaar als gast bij de Wereld Draait Door. Helaas zat hij daar niet om zijn nieuwste werk – geëxposeerd in Groningen – een promo-tour te geven maar om bekogeld te worden met confronterende vragen over zijn door Auswitch-geinspireerde werken. Twee werken van Studio Job werden toegelicht waarin duidelijk verwijzingen zaten naar concentratiekampen die voor de nodige opschudding zorgen. Uiteraard kwetst dit mensen, maar is kunst per se uitgevonden om mensen een goed gevoel te geven?

Tracy Metz van de NRC noemt de Tweede Wereldoorlog ‘het laatste taboe in Nederland’. Een beetje egocentrisch om dit te zeggen want het is voor een heel groot gedeelte van Europa ook een taboe. Daarnaast verplaatst Metz zich alleen in de oorspronkelijke ‘etnische’ Nederlanders met deze uitspraak. Ik denk dat Zwarte Piet ook nog steeds een taboe is voor alle Surinaamse en Antilliaanse staatsburgers van Nederland. Maar goed, we hebben het niet over Zwarte Piet, we hebben het over miljoenen doden vanuit de Tweede Wereldoorlog. Daar gaat het juist om: de doden. De overlevenden zijn degenen die worden geconfronteerd met Auswitch in de vorm van een kunstwerk, maar dat worden ze ten slotte ook met monumenten. Voor mij persoonlijk gaat het erom dat je rekening houdt met je medemens en ervoor probeert te zorgen dat ze niet geconfronteerd worden met het verleden. Het gaat daarbij ook om respect voor elkaar en het bevorderen van een ‘positieve’ samenleving. Net als bij het geval van Zwarte Piet, ben ik het er mee eens dat uit respect voor diegenen die het doet denken aan de tijden van Slavernij (waar overigens ook miljoenen doden vielen), we de Zwarte Piet moeten verwijderen uit het Sinterklaasfeest. Diezelfde mening heb ik ook over deze twee kunstwerken van Studio Job, ook al spreek ik mezelf tegen.

Zwarte Piet is geen kunstuiting, het is een onderdeel van de Nederlandse traditie van het Sinterklaasfeest. Tradities veranderen en groeien mee met de tijd, dus ook met tolerantie. De Tweede Wereldoorlog is iets anders: het een historische gebeurtenis die de hele wereld iets heeft aangedaan. Om dit te verwerken in de vorm van een kunstwerk is een stapje verder: kunst heeft geen grenzen. Ik ben van mening dat kunstenaars zich niet moeten beperken in hun werk, terwijl ik ook vind dat mensen niet gekwetst hoeven te worden door objecten in de openbare ruimte. Het contrast is dusdanig groot dat ik mezelf niet kan uiten over deze situatie, en dat maakt het extra lastig om hier een stuk over te schrijven. Ik denk dat velen dezelfde mening met mij delen over deze kwestie, zo ook Tracy Metz. Zij geeft overigens in de uitzending een heel goed argument voor haar standpunt: de Tweede Wereldoorlog is een makkelijke uitweg. Een topkunstenaar als Job Smeets hoeft zich niet te verkopen aan de goedkope kunst, Studio Job is zoveel beter dan dat.

Beter dan de essentie van jezelf. Beter dan de essentie van de Nederlander: we zijn als Nederlanders beter dan de persoon met oogkleppen op die niet wil zien dat de oorsprong van Zwarte Piet racistisch is. Job Smeets heeft geen oogkleppen op omdat hij altijd zijn grenzen opzoekt als kunstenaar. Het opzoeken van je grenzen is een, maar het overschrijden van je grenzen is een tweede. Dat is precies het geval bij het uitgelichte werk bij DWDD. Job Smeets is vergeten waar de grens ligt en heeft een uitstapje gemaakt naar de andere kant. Is Job te ver gegaan? Ja, dat is hij zeker. Moet Job zich voortaan beperken tot de grens? Nee, zeker niet. Maar vergeet niet dat die grens er voor een reden is.

Het mooie aan kunst is dat er geen beperkingen zijn, dus feitelijk zijn er geen grenzen om te overschrijden. Met dit uitgelichte werk van Studio Job is er duidelijk geworden dat zelfs voor kunst er een grens is. Die grens ligt er om te voorkomen dat massa’s worden beledigd door dit werk. Wat we eigenlijk zeggen is dat er een censuur moet zijn voor dit soort uitingen, wat eigenlijk niet kan. Kijk maar naar Kurt Westergaard: hij werd door het publiek aangevallen vanwege zijn spotprenten over de Islam. Een kunstenaar die zo’n groot aantal mensen heeft beledigd dat hij er zelf van schrok. Hij werd wereldwijd met de dood bedreigd terwijl hij een kunstwerk probeert te maken. De motieven van Kurt Westergaard waren niet gelijk aan die van Job Smeets: Westergaard maakt spotprenten en Smeets maakt kunstwerken. Twee totaal verschillende beweegredenen met hetzelfde gevolg: mensen voelen zich beledigd en dat gevoel is terecht.

Dat er sprake is van slachtoffers door deze kunstwerken moge duidelijk zijn, maar laten we nog iets even niet uit het oog verliezen. De kunstenaars maken het verschil. Ze maken het verschil door te provoceren: dat is wat de kunstenaar doet. Het zijn geen ‘mooimakers’, zoals Job Smeets het mooi heeft verwoord. Ze zijn er om grenzen op te zoeken, zo ver mogelijk tegen de grens aan te gaan liggen en te provoceren met hun eindproduct. Meestal is het meest provocerende product, het meest en minst gewaardeerde stuk. In het geval van De Wereld Draait Door krijgen we te zien wat het kritiek is op zo’n kunstwerk, maar er zijn ook mensen – zoals de verzamelaar die een van de twee kunstwerken gekocht heeft – die dit provocerende werk zeer waarderen. In de PR is er voor deze situatie een mooie uitspraak ‘Bad Press is Good Press.’ De hoeveelheid aandacht die Studio Job heeft gekregen door twee dagen achter elkaar aan tafel te zitten bij DWDD is voor velen een goede reden om een treintje naar Groningen te pakken. Mensen willen het uiteindelijk met eigen ogen zien, en zelfs de slachtoffers willen de confrontatie zelf aangaan. Wat Studio Job ook staat te wachten de komende tijd zal iets te maken hebben met succes, al is dit negatief of positief. Ik denk dat Job goed wakker is geschud door het kritiek van Nederland op zijn confronterende kunst. Provoceren met grenzen kan niet, maar mensen beledigen kan eigenlijk ook niet. Lastig.

Bekijk de twee gesprekken met Job Smeets bij DWDD hier en hier.

Getagged , , , , , , , ,

#YDML11 | Top Tien Albums 2011: J. Cole – Cole World: The Sideline Story (#6)

Muzieklijstjes, jawel, het is weer zo ver. Het eind van het jaar nadert en het is tijd om de resultaten op te maken. Ik begin met vier losse categorieën die ik eigenlijk niet onder ‘tracks’ of ‘albums’ kon zetten: favoriete cover, remix, mixtape & EP. Vervolgens behandel ik mijn top tien tracks & albums. Fully Hand-picked. Vandaag is het de beurt aan #6 van mijn Top Tien Albums van 2011. 

Als je je bevindt in het rijtje van Kid Cudi en Drake – de artiesten die zichzelf neerzetten als zingende rappers – dan heb je behoorlijk wat te bewijzen. J. Cole heeft beiden heren weten in te halen met zijn debuutalbum, Cole World: the Sideline Story. Dit jaar dropte dit album terwijl alle ogen op hem waren gericht. Een platencontract bij Jay-Z, een mixtape en een paar losse EP’s hebben ervoor gezorgd dat de wereld aan zijn voeten lag. En nog steeds is de wereld dol op de man die zijn eigen persoonlijke verhaal vertelt op zijn debuut. Muzikaal en tekstueel is de plaat sterk en het is echt een ‘album’ omdat het logisch is opgebouwd. Er wordt een verhaal verteld in de correcte volgorde. Juist dat maakt dit album een van mijn favoriete platen van 2011. Beluister de ceedee in een keer achter elkaar, en daarna nog een keer. En dan nog een keer. Zeer de moeite waard.

Download & beluister ‘Cole World: the Sideline Story’ van J. Cole op Spotify door hier te klikken.

Getagged , , , ,

#YDML11 | Top Tien Albums 2011: Foster the People – Torches (#7)

Muzieklijstjes, jawel, het is weer zo ver. Het eind van het jaar nadert en het is tijd om de resultaten op te maken. Ik begin met vier losse categorieën die ik eigenlijk niet onder ‘tracks’ of ‘albums’ kon zetten: favoriete cover, remix, mixtape & EP. Vervolgens behandel ik mijn top tien tracks & albums. Fully Hand-picked. Vandaag is het de beurt aan #7 van mijn Top Tien Albums van 2011. 

Foster the People heeft een prima album afgeleverd. Elektronische indie-pop van de bovenste plank vertaald in 11 diverse nummers op het debuutalbum van deze talentvolle Amerikaanse band. Al eerder noemde ik het nummer ‘Houdini’ in mijn Top Tien Tracks van 2011. Nu noem ik voor jou – de lezer – het hele album. Ga het luisteren, verder wil ik er niks over kwijt.

Download & beluister ‘Torches’ van Foster the People op Spotify door hier te klikken.

Getagged , ,

#YDML11 | Top Tien Albums 2011: U-Niq – Scheepsrecht (#8)

Muzieklijstjes, jawel, het is weer zo ver. Het eind van het jaar nadert en het is tijd om de resultaten op te maken. Ik begin met vier losse categorieën die ik eigenlijk niet onder ‘tracks’ of ‘albums’ kon zetten: favoriete cover, remix, mixtape & EP. Vervolgens behandel ik mijn top tien tracks & albums. Fully Hand-picked. Vandaag is het de beurt aan #8 van mijn Top Tien Albums van 2011. 

U-Niq staat voor Universal Novelist Illustrating Quality, en dat slaat volledig op deze Rotterdamse MC. Op het gebied van Nederlandse hiphop is hij een grondlegger en hij stond aan de wieg van iets wat uiteindelijk heel groot is geworden. Dit jaar releasde hij ‘Scheepsrecht’, zijn derde Nederlandstalige album. Niet zo heel lang geleden zei hij op Twitter dat hij niet tevreden was met de promotie rondom dit album, en vertrok daarom bij platenmaatschappij Top Notch. Ook al heeft dit album niet veel bereik gehad, het heeft wel mijn oren het hele jaar vermaakt. Voor mij is dit album de ‘Winne Zonder Strijd’ van U-Niq. Het heeft heerlijke beats en de onderwerpen die U-Niq aansnijdt zijn van poëtische kwaliteit. Ik vind dat U-Niq met dit album heeft bewezen dat hij de jeugd kan bijbenen en nergens te oud voor wordt. Ik hoop alleen dat dit niet het laatste is wat we van deze legende te horen gaan krijgen. De ervaring en levenslessen die U-Niq deelt met zijn luisteraars is een unieke gebeurtenis. Ik ben blij dat hij zijn verhalen heeft omgezet naar gedichten.

Download & beluister ‘Scheepsrecht’ van U-Niq op Spotify door hier te klikken.

Getagged , , , , , , , , ,

#YDML11 | Top Tien Albums 2011: Yelawolf – Radioactive (#9)

Muzieklijstjes, jawel, het is weer zo ver. Het eind van het jaar nadert en het is tijd om de resultaten op te maken. Ik begin met vier losse categorieën die ik eigenlijk niet onder ‘tracks’ of ‘albums’ kon zetten: favoriete cover, remix, mixtape & EP. Vervolgens behandel ik mijn top tien tracks & albums. Fully Hand-picked. Vandaag is het de beurt aan #9 van mijn Top Tien Albums van 2011. 

Yela is precies zo’n artiest waar ik het hele jaar op heb zitten wachten. 21 November kwam deze plaat uit en de verwachtingen waren zeer hoog voor deze rapper van het Shady-roster. Als echte Eminem-fan leg ik mijn vertrouwen in de muzikale keuze van Marshall Matters en ga ik er eigenlijk van uit dat zijn artiesten toppertjes zijn. Toen hij Yelawolf en Slaughterhouse tekenden bij zijn Shady-Records was ik nog niet zo geïnteresseerd, dat kwam later pas. De eerste keer dat ik Yela zag, was in een cypher van BET. Ik was gelijk verkocht, ik vond hem de jonge Eminem. Nu zijn album er is, ‘Radioactive’, wil ik zeggen dat ik zeer tevreden ben over het resultaat. De plaat is veelzijdig, de hele stijl van Yelawolf voel ik onwijs en hij vertelt een sterk verhaal. Je wordt door deze unieke rapper meegesleurd in het hele ‘Trailer Park Trash’-wereldje waar hij vandaan komt. Elk nummer heeft wel iets vermakelijks en de gastartiesten zijn ook bizar: Lil’ Jon, Mystikal en uiteraard de meester zelf, Eminem. Ik heb lang niet een hiphopalbum in bezit gehad die me in zijn volledigheid interesseert. Yelawolf heeft dit juist wel geflikt in mijn oren. Keiharde hiphop, straight outta Alabama.

Download & beluister ‘Radioactive’ van Yelawolf op Spotify door hier te klikken.

Getagged , , , , , ,

#YDML11 | Top Tien Albums 2011: Zo Moeilijk – Nieuwe Moves (#10)

Muzieklijstjes, jawel, het is weer zo ver. Het eind van het jaar nadert en het is tijd om de resultaten op te maken. Ik begin met vier losse categorieën die ik eigenlijk niet onder ‘tracks’ of ‘albums’ kon zetten: favoriete cover, remix, mixtape & EP. Vervolgens behandel ik mijn top tien tracks & albums. Fully Hand-picked. Vandaag is het de beurt aan #10 van mijn Top Tien Albums van 2011. 

In verband met mijn eigen drukke schema hou ik het bij de albums kort en bondig. Graag wil ik je vertellen dat het album van Zo Moeilijk, naast een ander Nederlands hiphopalbum wat later in de lijst zal voorkomen, een hiphopalbum is geworden die mij niet heeft verveeld dit jaar. Al het hele jaar draai ik deze plaat en elke keer ontdek ik nieuwe dingen. Zoals de geniale verse van Nosa op ‘Sranang Gotu’ (Surinaams Goud). Naast zijn tekstuele skills op deze heerlijke track brengt hij zijn intelligente kennis aan het licht bij ‘Kant A / Classic’. Rosco brengt de wat minder serieuze, maar geniale punchlines en grappen in de mix waardoor de twee MC’s van Zo Moeilijk op doordachte wijze in balans zijn. En dan nog even de beats van vader Nikes erbij, ze pompen door je speakers (sorry voor deze clichématige uitdrukking) en de bass is zo hard dat Big2 nog wel even kan bijbenen – geen dis naar Twan trouwens. Ik wil ook geen nummers uitlichten omdat het hele album gewoon tyfushard is, en dat geldt ook voor de overige negen albums in mijn lijstje. Luister en geniet van deze geniale muzikanten van de Fakkelteitgroep / Top Notch.

Download & beluister ‘Nieuwe Moves’ van Zo Moeilijk op Spotify door hier te klikken.

#YDML11 | Top Tien Tracks 2011: Jay-Z & Kanye West – Otis (#1)

Muzieklijstjes, jawel, het is weer zo ver. Het eind van het jaar nadert en het is tijd om de resultaten op te maken. Ik begin met vier losse categorieën die ik eigenlijk niet onder ‘tracks’ of ‘albums’ kon zetten: favoriete cover, remix, mixtape & EP. Vervolgens behandel ik mijn top tien tracks & albums. Fully Hand-picked. Vandaag is het de beurt aan #1 van mijn Top Tien Tracks van 2011. 

Mensen zullen waarschijnlijk spugen op me of in ieder geval kotsen op mijn schoenen bij de mededeling dat dit mijn favoriete nummer van 2011 is. Kanye West en Jay-Z’s ‘Otis’ van hun heerlijke album, ‘Watch the Throne’. Eerder schreef ik over deze collaboratie tussen twee grootmachten in de hiphop het volgende: “Bij Watch The Throne heb je twee artiesten die precies hetzelfde doen, feitelijk op hetzelfde niveau zitten – de een wat minder dan de ander – en die hun krachten bundelen op een album. Ook bij deze samenwerking verwacht het publiek een orgasme in zijn oren maar uiteindelijk wordt het een doodgewoon hiphopalbum, en er is niks mis met doodgewone hiphop.” I rest my case. Het album, waar ik later nog op terugkom, is een doodgewoon hiphopalbum die ik persoonlijk heel erg kan waarderen. Mijn favoriete nummer van deze plaat is ‘Otis’ waarin Otis Redding’s ‘Try A Little Tenderness op geniale wijze is gesampled.

Ik moet toegeven dat de eerste keer dat ik dit nummer hoorde, ik hem niet kon waarderen. De tweede keer waardeerde ik hem al veel meer en de derde keer was ie gewoon gemaakt voor mijn oren. Het is werkelijk waar een nummer die ik waar dan ook kan opzetten en het gaat me maar niet vervelen. Ik kan me niet uitgebreid verklaren waarom ik dit nummer precies heb uitgekozen maar volgens iTunes is dit mijn meest afgespeelde track van het afgelopen jaar. Als ik terugkijk op dit nummer tegenover de rest van het album, toen ik hem voor het eerst hoorde op Hypetrak, moet ik eerlijk zeggen dat ‘Otis’ precies datgene symboliseert wat er op de rest van het album afspeelt. Het is echte muziek – oude muziek in een nieuw jasje – en het is een feest. Het is een viering van hiphop, ook al begint het met ‘I invented swag.’

Naast het feit dat ik dit nummer heb benoemd tot mijn favoriete nummer van 2011 wil ik het ook graag de videoclip uitroepen tot videoclip van het jaar. Ik zat destijds te trappelen om die clip te zien. Toen ik hem voor het eerst zag was het beter dan mijn verwachtingen: het succes, gesymboliseerd met een Maybach die aan stukken wordt gescheurd, is zo nadrukkelijk aanwezig maar wordt gecombineerd met de opvallende vriendschap tussen Jay en Ye. Volgens mij hebben rappers nog nooit zoveel zitten glimlachen in een videoclip en tijdens het schieten van de videoclip. Want ik kan me voorstellen, dat als je de duurste auto op de markt mag slopen en vervolgens over een leeg terrein mag rijden met topmodellen op de achterbank, je het naar je zin hebt. De videoclip straalt een en al plezier uit en is daarnaast ook een mooie ode aan hun vriendschap met het aanbreken van dit moment: ze hebben eindelijk gezamenlijk een album uitgebracht.

De komende dagen zal ik lopen met regenpak omdat het waarschijnlijk regent van de haters vanwege mijn muzikale keuze. Wat ik benoem tot mijn favoriete track van 2011 bepaal ik zelf wel en diegenen die dat weigeren te respecteren kunnen een klap krijgen van een platte achterhand. Dus geef die mannen (Kanye West & Jay-Z) applaus.

Download & beluister ‘Otis’ van Jay-Z & Kanye West op Spotify door hier te klikken.

Getagged , , , , , , ,

#YDML11 | Top Tien Tracks 2011: Frank Ocean – Swim Good (#2)

Muzieklijstjes, jawel, het is weer zo ver. Het eind van het jaar nadert en het is tijd om de resultaten op te maken. Ik begin met vier losse categorieën die ik eigenlijk niet onder ‘tracks’ of ‘albums’ kon zetten: favoriete cover, remix, mixtape & EP. Vervolgens behandel ik mijn top tien tracks & albums. Fully Hand-picked. Vandaag is het de beurt aan #2 van mijn Top Tien Tracks van 2011. 

Frank Ocean dropte dit jaar mijn favoriete mixtape van het jaar ‘Nostalgia, ULTRA.’ Ik schreef hier eerder het volgende over:

“Het was een maandje voor Koninginnedag 2011, ik kreeg de mixtape van Frank Ocean doorgestuurd van Banaei, hij zei dat ik het wel kon waarderen. In het begin was het even wennen om weer te luisteren naar een gladde R&B-zanger, maar ik kwam erdoorheen. Na de tracks ‘Novacane’ en ‘Swim Good’ gehoord te hebben was ik verkocht: Frank Ocean is een geweldige songwriter.”

Na zo’n positieve reactie op deze mixtape is het natuurlijk onvermijdelijk dat ik tracks van Frank Ocean uit mijn lijstje hou. Bij deze is ‘Swim Good’ mijn favoriet van de mixtape. De track is volgens mij de meest opvallende track en de meest catchy song van het geheel. De combinatie van de toegankelijke drums en elektrische orgel maken gezamenlijk een compositie die perfect is voor de stem van Ocean. De track pakt je beet en sleurt je mee in de wereld van Odd Frank, het refrein is daarbij ook een herkenbaar iets voor veel mensen die lijden aan escapisme. We willen ontsnappen en even weg van alles. Frank, ik snap je.

Toch blijft er de discussie hangen dat 2011 het jaar was van Frank Ocean. Ik geloof hier verder niet in omdat zijn tijd nog moet komen. Hij heeft wellicht een lekkere mixtape gedropt, tracks geschreven met o.a. Beyonce & Kanye West, maar hij heeft nog geen eigen album uitgebracht. Het was meer het jaar van Odd Future waar hij onderdeel van is. Zijn individuele succes moet nog het daglicht zien en ik hoop erop in 2012. We’ll see.

Download & beluister ‘Swim Good’ van Frank Ocean op Spotify door hier te klikken.

Getagged , , , , , , ,

#YDML11 | Top Tien Tracks 2011: Adele – Rolling In The Deep (#3)

Muzieklijstjes, jawel, het is weer zo ver. Het eind van het jaar nadert en het is tijd om de resultaten op te maken. Ik begin met vier losse categorieën die ik eigenlijk niet onder ‘tracks’ of ‘albums’ kon zetten: favoriete cover, remix, mixtape & EP. Vervolgens behandel ik mijn top tien tracks & albums. Fully Hand-picked. Vandaag is het de beurt aan #3 van mijn Top Tien Tracks van 2011. 

Een zeer bijzondere nummer drie in het lijstje van mijn favoriete tracks van 2011: Adele’s onvermijdelijke ‘Rolling In The Deep’. We hebben inmiddels het nummer moeten aanhoren totdat we er zelf doodziek van werden. Maar ik vergeet het nummer niet hoor, absoluut niet. Een van de belangrijkste nummers van 2011 was ‘Rolling In The Deep’: de eerste single van Adele’s tweede album, 21. En dat album is niet zomaar een album. Dat album is namelijk het best verkochte album van deze eeuw uit Engeland. En of ze dat verdient, ja. Dat verdient ze zeker. Want haar album, inclusief haar eerste single, is een meesterwerk van een meesteres. Nu rollen we iets te ver in het diepe dus even focussen please.

Stel je voor: op het ene moment ben je het vriendje van Adele en op het andere moment opeens niet meer. En het is toch echt je eigen schuld, je hebt haar gedumpt voor een of andere belachelijke reden. Adele stort al haar emoties in de muziek die ze schrijft en dat proces resulteert in ‘Rolling in the Deep’. Ze neemt de track op, laat haar album producen door o.a. Rick Rubin en scoort vervolgens de grootste nummer 1 hit van 2011. Je hoort de track overal. Krachtige teksten, een sterke vrouw. ‘You’re gonna wish you, never had met me.’ Tering. Wat is karma een bitch voor haar ex zeg. Loopt ie gewoon rustig melk te kopen in de supermarkt en vervolgens komt die track voorbij op de radio. Ik denk dat hij ter plekke gestorven is, en terecht zeg.

Wat mij betreft is deze track de beste muzikale wraak ooit die je op je ex kan plegen. Adele heeft van haar emotie een nummer 1-hit gemaakt en ik vind de symboliek onbeschrijflijk. Deze track is niet mijn nummer 1 van het jaar, maar dat doet er ook eigenlijk niet toe. Muzikaal gezien is het niet mijn favoriet maar het gebaar kan ik heel erg waarderen.

De track komt officieel uit 2010, maar sinds het album uit 2011 komt heb ik hem er stiekem toch gewoon ingezet. Enne, naast haar eigen versie wil ik nog even twee covers uitlichten die dit jaar zijn gemaakt van deze hit. Namelijk die van Linkin Park en die van Go Radio. Beiden geniaal.  Check ze hieronder.

Download & beluister ‘Rolling in the Deep’ van Adele op Spotify door hier te klikken.

Getagged , , , ,